w syrakuzach wyladowalismy na wyspie ortiga. miejsce do kontemplacji, do gubienia sie w uliczkach, do celebrowania piekna zycia lodami pisatcjowymi i kolejna kawa tego dnia. wszystko w scenografii oznaczonej gwiazdka unesco.  a oprocz tego - toczy sie tu zycie, i takie zycie lubimy najbardziej             i najmilszy z najmilszych sprzedawca z ghany

deszcz w palermo, deszcz w trapani. po drodze na syrakuzy bedzie przystanek w ennie i w pantalicy    i jakas taka topologia:  pantalica: 

niespelna dwa lata po pierwszej wizycie - byla i druga; i chyba to miejsce, do ktorego trzeba wracac i czesciej. slonca nie bylo, byla burza - koronawirusowa.  palermo na start, a potem - byle od deszczu i rzeczywistosci, bo dalej nie wierze, co sie dzieje.  (a palermo jest dalej moją violetta villas, zapomniana diva wloskiej sceny turystycznej; troche przasna, troche smieszna, ale przeciez jednak autentycznie piekna i poruszajaca)     i slodziak pieselek, nie pasowal nigdzie, ale jak bez niego prowadzic narracje..   + dokumentacja rzeczywistosci, bo smutna